ادامه مطلب - ۸۲ بازدید

یک آن، مرگ را تجسم کردم. دست­های پنهانی مرگ ذره ذره در من رسوخ کردند. دستهایش نزدیک و نزدیک تر شدند ­و گردنم را طوری گرفتند که احساس تهوع کردم. دلم به هم می­خورد. سعی کردم جلو خودم را بگیرم تا بروم به طرف کاسه­ي دستشویی که گوشه­ی اتاق کوچکم بود. یک لیوانِ ­نصفه را زود برداشتم و سر کشیدم و آب، لاجرعه از گلویم رفت پایین. بعد شیر آب را باز کردم تا قبل از این که سرم را بشویم و مغز سرم خنک شود، آبش خنک شود. توانستم صدای گوینده­ را بشنوم که می­گفت ، نسیم ملایمی در حال وزیدن است و دریا هم در اکثر دقایق روز آرام خواهد ماند.

بیرون، رو درخت ها، بین صدای دیوانه کننده­ی عبور ترامواها و ماشین­ها که در خیابان تردد داشتند پرنده­ها مشغول خواندن بودند. یک آن به ذهنم رسید مردم می­روند سر کار. بعد آرام در حالی که انگار از خلسه بیرون می­آمدم افکار یک روز جدید به ذهنم آمد. روزی که در کمین بود و می­توانست مرگی در پی داشته باشد؛ یک مکاشفه. مرگ در خیابان­ها بود و کسی به آن توجهی نداشت، برای این که به نظر می رسید، هیچ کس، دیگری را نمی­شناسد. هنوز هم انگار همه در خیابان قدم می­زنند؛ این خیابان­های غرق در سکوتی که عظمتشان را می شود فقط با خود مرگ اندازه گرفت.

سرم هنوز خیس بود و به طرف رختخوابم رفتم و روش نشستم. تخت­خوابم غژغژ می­کرد و رو تختی کهنه صورتی­اش را انداختم زمین و به سقوط آرامش رو کف اتاق نگاه کردم. حالا پرنده­ها با صدای بلندتری آواز می­خواندند و من توانستم به سختی صدای زنی را بشنوم که فرزندش را صدا می­زد. از پنجره بیرون را نگاه کردم. آسمان آبی بود با تکه ابرهای سفید که آرام در حرکت بودند. دودکش آجر قرمز همان­ جا بود، مثل همیشه. دیوارهای زهوار در رفته­اش بلندتر از بقیه­ی ساختمان­های اطراف بود. دودکش در پهنای آسمان آبی به خوبی دیده می­شد. شبیه بنای یاد بود سوت و کوری بود که خودش را از محیط اطراف متمایز می­کرد. پشت سرش تپه­ی سبزی دیدم که انگار محل برپایی یک اردو بود. سمت غربی تپه، ردیفی از خانه­های چوبی سفید  با سقف­های قرمز دیدم. خانه­هایی که بخشی از آن­ها پشت درخت­های کاج مخفی شده بود.

از طبقه­ی پنجم که اتاقم در آن بود توانستم بخش بیشتری ­از شهر را ببینم با خطوط راه آهن که با بی نظمی از یکدیگر عبور کرده بودند. صبحِ شلوغی در ایستگاه بود. قطاری داشت تغییر مسیر می­داد و یکی از کارگرها مشغول راهنمایی راننده بود. کارگری که شلوار مکانیکی آبی پوشیده و کلاه لبه­دار قرمز سرش بود، پرچم زردی را حمل می­کرد که با آن به راننده­ی قطار علامت می­داد. توی دست راستش میله­ی آهنی محکمی نگه داشته بود که از آن فاصله­ی دور به اسلحه ای می­مانست که می­توانست هر کسی را با کوچکترین ضربه از پا در آورد. توانستم او را از پنجره ببینم و حرکاتش را دنبال کنم. آپارتمان قدیمی­ای که من در آن اقامت داشتم  فاصله­ی زیادی تا ایستگاه راه آهن نداشت. دودکش هیچ دودی بیرون نمی­داد. شنبه بود و کارخانه­ی قهوه،تعطیل. هر چهار شنبه و جمعه، دودکش دودی خاکستری بالا می­آورد که بویش مشمئز کننده بود. دود تنبل انگار تمام روز بالای سر محله آویزان بود ، گویی جزیی احمقانه به سراسر یک فیلم نامه اضافه شده باشد.

ناگهان و بدون هیچ هشداری، همه چیز غمگین شد. مردی که پارچه­ی زرد در دست داشت، پیر، رنگ پریده و غمگین شد. درختان کاج که چشم­انداز خانه­های سفید بودند، پژمرده و ویران به نظر رسیدند. قطارهای منتظر در ایستگاه شبیه تابوت­های موتوری شدند. چند مسافر را دیدم که در ایستگاه ساکت ایستاده بودند و به نظر مدتها بود مرده­اند و کسی تلاش نمی­کرد آنها را دوباره به زندگی برگرداند، و من به آشپزخانه­ برگشتم که خالی بود تا  عمیق  و متفکر در آرامش به رفتارهای گوناگون نسبت به مرگ فکر کنم.