ادامه مطلب - ۱۰۴ بازدید

كمر كوهستان را          گرفته­ام

مي­بينم

    بر كف دره مي­افتد          تاريكي

    بر كف دره مي­افتد          ياد من

    بر كف دره زني

با دريايي از پايين دست دامنش

مي­چكيد

زني كه برخاست

دايره­ي عقاب­هاي قله را

به مردمان دره داد

برخاست

نقش پرنده بر سنگ­هاي دره          نشست  

ترسيده از خواب كتيبه در آغوش دره بود

زن

برخاست

در مركز تاريكي 

ايستاد

لب­هايش؛

كويرهايي كه به سختي به هم مي­رسيدند!    

تنها بود زن

دام دره­داران در كناره­ي تاريكي

تنها بود زن

درآورده از دل دره دادش را

                       دادش را

                       دادش

از كف دره مي­آيد بالا          ياد من

از كف دره مي­آيد

سال­هاي سنگ

كوهستان كوهستان

گياهاني

كه هر ساله با ياد زن          برمي­خيزند!  

 آرش نصرت اللهي  -  14/12/86